Rasulullah Aleyhisselâm’ın vefatı (H. 11. yıl - Rebîulevvel / M. 632 - Haziran) üzerine, Medine-i Münevvere’de Hz. Ebu Bekir r.a. halife seçilmişti. Fakat o günlerden itibaren Mekke, Medine ve Taif dışında bütün Arabistan’da irtidat (dinden dönüş) hareketleri ve isyanlar ortaya çıkmıştı. Bu üç şehir dışındaki Arap Kabileleri kimi tamamen kimi kısmen dinden çıkmışlar, dehşetli bir irtica (gericilik) hadisesi baş göstermişti.
İsyancıların bazıları “Namaz kılarız ama zekât vermeyiz” diyorlardı. Bu suretle zekât vermek istemeyenler hakkında ne gibi muamele yapılacağı, Ashap arasında tereddüde yol açtı. Hatta Hz. Ömer: “Lâ ilâhe illallah Muhammedün rasûlullah, diyenlerin üzerine nasıl kılıç çekeriz?” diyordu. Halife Hz. Ebu Bekir r.a. bu meseleyi kesin olarak halletti ve dedi ki: “Vallahi Rasulullah’a verdikleri bir oğlağı zekât olarak vermekten çekinirlerse, elim kılıç tuttukça onlarla savaşırım!” Hz.